Станува збор за орнитологот Лео Шилперорд, а неговата страст кон птиците веројатно го чинела живот, објави Њујорк Пост.
70-годишникот и неговата сопруга Миријам, 69, биле на петмесечно патување во Јужна Америка. Прво пристигнале во Аргентина на 27 ноември, потоа патувале низ Чиле и Уругвај, пред да се вратат во Аргентина кон крајот на март, каде што се впуштиле во судбоносна авантура за набљудување птици.
Двојката од Хаулервијк, мало село со 3.000 жители во Холандија, била идентификувана во некролозите објавени во нивниот локален весник.
Тие се коавтори на студија од 1984 година за гуски со краток клун во холандското орнитолошко списание „Хет Вогелјар“ и патувале низ светот, вклучувајќи ја и „незаборавната“ 12-дневна приватна турнеја низ Шри Ланка во 2013 година, каде што со ентузијазам пишувале за нивната средба со редок вид був (Otus thilohoffmanni).
Кога Шилперордови се вратија во Аргентина на 27 март, тие посетија депонија на околу четири милји од градот Ушуаја. Местото, преполно со ѓубре, е широко избегнувано од локалното население, но тоа е место на поклонение за набљудувачите на птици од целиот свет во потрага по реткиот вид, белогрлестиот карак, познат и како Дарвинов карак, бидејќи Чарлс Дарвин бил првиот што го документирал.
'Patient Zero' in deadly hantavirus cruise ship outbreak was Dutch ornithologist Leo Schilperoord https://t.co/Za24dmfDHJ pic.twitter.com/RHcFSy4mrw
— New York Post (@nypost) May 9, 2026
На депонијата Ушуаја аргентинските власти се сомневаат дека холандскиот пар вдишал честички од измет од долгоопашести оризови стаорци, кои го носат опасниот андски сој на хантавирус, единствената форма за која се знае дека се пренесува од човек на човек.
- Вообичаено е набљудувачите на птици да посетуваат депонии бидејќи таму има многу птици - изјави Гастон Брети, фотограф и локален водич, за Анса Латина.
- Тоа е планина од отпад што денес далеку ги надминува ограничувањата што првично ги поставија властите - додаде тој.
Четири дена подоцна, на 1 април, двојката се качила на крузерот MV Hondius во Ушуаја, заедно со уште 112 патници, од кои многумина биле набљудувачи на птици или научници.
Драмата на бродот започнала на 6 април, кога Лео ги почувствувал првите сериозни симптоми, треска, силна болка и проблеми со варењето. За жал, болеста напредувала со неверојатна брзина и тој починал само пет дена подоцна, додека бродот сè уште бил на море.
Неговата сопруга Миријам останала заробена во оваа кошмарна ситуација уште речиси две недели, сè до 24 април, кога конечно успеала да го напушти бродот на островот Света Елена, носејќи го телото на својот сопруг со себе со надеж дека ќе се врати дома.
Ужасно е што додека го организирала префрлањето на телото, вирусот веќе бил добро присутен во нејзиното тело.
Миријам отпатувала за Јоханесбург, Јужна Африка, за да се префрли на лет за Холандија, но никогаш не стигнала дома. Екипажот на летот сметал дека е премногу болна за да лета и ја извадиле од авионот. Таа се струполила на аеродромот и починала следниот ден.
- Како птици во лет. Прочитав еден од некролозите објавени на холандски јазик во априлското издание на едно списание од Хаулервајк.
