За некои, првата асоцијација со Италија е ренесансна уметност и бројни, прилично добро сочувани споменици. Но, за повеќето прва асоцијација е храната. Пица, тестенини и други италијански специјалитети кои го освоија светот.

Италијанската кујна го надмина изворното потекло и стана омилена низ целиот свет. Каде и да патувате, многу е веројатно дека ќе можете да пробате некои од оригиналните италијански специјалитети.

Затоа не е изненадувачки што дури е воспоставен и Светскиот ден на пицата, кој се слави секоја година на 17 јануари. Тој ден се одбележува од 2017 година во спомен на Свети Антониј Д’Абате, за кој се верува дека е заштитник на мајсторите за пица.

Истата година на списокот на светско наследство на УНЕСКО се најде Традиционалната уметност на неполските пица мајстори.

Пицата влече антички корени

Некои истражувачи дури го идентификуваат италијанскиот национален специјалитет со античките грчки пити, односно специјалитети коишто можеле да се консумираат низ целиот Медитеран.

Меѓутоа, во времето кога со Персија управувал императорот Дариј Први Велики, војниците правеле нешто што може да се смета за претходник на денешната пица. Имено, тие на своите штитови подготвиле јадење, што донекаде наликува на нешто што личи на леб. Откако ќе го испечеле за време на нивните подолги маршеви, тие обично додавале урми и сирење.

Подоцна, оригиналното тесто се печело во кружен облик на камен, и се премачкувало со маслиново масло, но и со мед и разни билки.

Остатоци од кружно тесто се пронајдени и за време на ископувањата во Помпеја, антички град кој е исчезнат после големата ерупција на Везув во 79 година.

Средниот век бил клучен за нејзиниот развој

Иако е скоро сигурно дека луѓето порано подготвувале јадења многу слични на она што денес го знаеме како пица, само за време на средниот век е создаден специјалитет кој е најсличен на модерната пица. Сепак, тој специјалитет нема толку светло минато.

Имено, во тоа време, побогатите луѓе имале слуги, на кои им оставиле остатоци од својата храна. За да биде сето тоа повкусно, слугите се снаоѓале. Така, тие на парче леб ги ставале остатоците од храна и на крај додавале сос, а на крај го загревале во рерна.

Исто така, треба да се знае дека во 1760 година, доматот е донесен на италијанска почва од далечниот Перу. Токму оваа храна е одговорна за вкусот на познатата наполитанска пица, бидејќи го додавале на подготвениот леб, над кој биле распоредени остатоците од храната.

Ракописот од градот Гаета, кој се наоѓа во централниот дел на земјата, прво го споменува терминот пица во 997 година.

На некои им се допаѓа, на некои не, но секој знае за пицата

Пресвртната точка во историјата на пицата се случила во 1889 година, кога кралот и кралицата на претходно обединета Италија дошле во посета на Неапол. Слушајќи приказни за локалниот специјалитет, кралицата Маргарита сакала да го проба.

Бил поканет најдобриот производител на пици од Неапол и тој и понудил три достапни варијанти. Според приказната, кралицата се одлучила за онаа што содржи домати, моцарела и босилек, бидејќи тоа ја потсетувало на италијанското знаме. Така настанала пицата, која денес ја знаеме како „Маргарита“.