Доколку родителите биле емоционално достапни, се развива сигурен стил на приврзаност, додека честата осаменост може да остави траен белег врз емоционалното здравје и однесувањето во зрелоста.
Децата кои биле препуштени сами на себе често развиваат обрасци поврзани со чувство на невидливост, несигурност и претерана независност. Иако ова не мора да ја одредува иднината, ваквите искуства можат да влијаат на односите со луѓето, самодовербата и начинот на справување со емоциите. Ова се некои од особините што можат да се развијат кај луѓе кои биле осамени како деца.
Чувство дека не заслужува љубов
Луѓето кои во детството биле емоционално запоставени често избегнуваат приврзаност и се сомневаат во сопствената вредност. Психотерапевтот Дајан Пул Хелер објаснува дека ова се случува кога родителите ги отфрлаат децата или им обрнуваат внимание само во одредени ситуации, додека нивните емоционални потреби се игнорираат.
„Децата во ваквите семејства честопати се препуштени сами на себе“, вели Пул Хелер, поради што како возрасни тешко се поврзуваат со другите, наведува YourTango.
Емоционална затапеност
Доколку детето расте без емотивна поддршка, тоа учи да ги потиснува сопствените емоции за да се заштити. Овој механизам помага во детството, но подоцна го отежнува поврзувањето со другите и изразувањето на емоциите. Ова може да доведе до чувство на одвоеност од сопствените емоции и тешкотии во нивното препознавање во зрелоста.
Страв дека сте товар на другите
Чувството дека ги оптоварувате другите често произлегува од неисполнети емоционални потреби во детството. Овие лица тешко бараат поддршка и тешко говорат за проблемите поради стравот од отфрлање. Истражувањата покажуваат дека емоционалното занемарување е силно поврзано со чувството дека сме непожелни или товар во односите.
Тешкотии при поставување граници
Луѓето кои растеле во самотија честопати имаат проблем со поставувањето граници - или воопшто не ги поставуваат или се премногу ригидни. Советничката и терапевт Одри Тејт објаснува: „Границите се тука да ве заштитат, да ви дадат сигурност. Вие сте оној кој ги избира вашите граници.“ Таа нагласува дека е важно јасно да се дефинираат и доследно да се одржуваат.
Склоност кон нестабилни врски
Недостатокот на заштита во рана возраст може да доведе до проблеми со довербата и страв од напуштање. Ова може да предизвика луѓето да избираат несоодветни партнери или да се повлечат кога односот ќе стане стабилен. Стабилноста може да делува непознато и небезбедно.
Тешкотии при донесување одлуки
Без родителско водство во детството, може да се развие несигурност во сопствената проценка. Овие личности често се потпираат на мислењето на другите и тешко носат одлуки. Иако може да делуваат независно, всушност им недостасува самодоверба.
Хронична осаменост
Долгорочната осаменост во детството може да доведе до чувство на осаменост во зрелоста, дури и кога сме опкружени со луѓе. Психологот Гај Винч ја опишува осаменоста како „универзално и длабоко човечко искуство“. „Осаменоста нè заробува. Чувствуваме дека никому не му е грижа, па затоа се двоумиме да им се обратиме на оние луѓе кои би можеле да ни помогнат“, објаснува тој.
Непријатно чувство при барање помош од другите
Ако од рана возраст сте научиле дека мора да се потпирате само на себе, потпирањето на другите може да ви делува непријатно или несигурно. Таквата хипер-независност може да доведе до изолација. Сепак, прифаќањето помош не значи губење на вашата самостојност, туку создавање поздрави односи.
Тешкотии со разбирањето на сопствениот идентитет
Децата кои поминуваат многу време сами пропуштаат важни интеракции со своите родители кои им помагаат да го развијат својот идентитет. Истражувањата покажуваат дека слабата родителска одговорност е поврзана со послабото чувство на идентитет. Ова може да доведе до несигурност и барање надворешна потврда, но идентитетот може да се изгради и зајакне со текот на времето.
